Kontynuujemy prezentację serii poświęconej gazecie „Curierul Slănicului-Moldova” (ze zbiorów Centralnej Biblioteki Uniwersyteckiej im. Mihaia Eminescu w Jassach i Centralnej Biblioteki Uniwersyteckiej im. Luciana Blagi w Klużu-Napoce), która jako pierwsza w Rumunii odzwierciedla życie uzdrowiska i znakomicie je promuje. W rzeczywistości jest to dziennik uzdrowiska Slănic-Moldova, który obejmuje okres historyczny mniej znany szerszej publiczności, okres „La Belle Époque”; przez lata wzór do naśladowania w propagowaniu turystyki uzdrowiskowej „Perły Mołdawii”, jak po raz pierwszy nazwała ten kurort nawet ta gazeta.
Serial można również obejrzeć na stronie internetowej Powiatowej Służby Promocji Turystyki i Koordynacji Działań Ratownictwa Górskiego w Bacău (SPJPTCAS), www.turism-bacau.ro.
Wzmianka:Ponieważ sześć ostatnich numerów zamykających sezon 1916 nie przyniosło zbyt wielu nowości, a niektóre artykuły zostały już opublikowane w poprzednich odcinkach (zaraz zobaczycie dlaczego), aby nie powtarzać się, przedstawię je w trzech odcinkach, tj. w odcinku nr 71. 72 (opublikowane), nr. 73 (obecny) i nr. 1916 (ostatni w sezonie XNUMX).
Przyczyna:Obecna sytuacja została najprawdopodobniej wywołana faktem, że redaktor M. Miereanu nieustannie podróżował między Slănicą-Moldovą a Jassami, coraz częściej myśląc o zagrożeniach wojny, która była coraz bliżej Rumunii, co oznaczało, że za dwa miesiące miała nastąpić pierwsza ofensywa armii rumuńskiej w kampanii 1916 r. podczas I wojny światowej.
Musimy być realistami i zrozumieć, że pogłoski o zbliżającej się wojnie, które okazały się prawdziwe, nie dawały już nikomu tej samej pewności co kiedyś, nie dawały już tego samego entuzjazmu w mówieniu i działaniu. Ich miejsce zajęły zmartwienia i strach, a na horyzoncie zaczęły pojawiać się ciemne chmury...
Stąd uzasadnione i ograniczone obawy dotyczące publikacji Slănica, która jednak ukazuje się nadal, dla dobra Slănica i jego czytelników...
W tym odcinku „Curierul Slănicului-Moldova”, nr 5, rok XIII, wtorek, 19 lipca 1916 r.
Pomimo krytyki, jaka pojawiła się w kilku gazetach tamtego okresu, dotyczącej faktu, że łamy tej gazety zbyt często chwalą dzierżawcę Slănic-Moldova, Alexandru Iliescu-Olta, wiceprzewodniczącego Izby Deputowanych, senatora i przewodniczącego Narodowo-Liberalnej Partii Olt, przemysłowca, bankiera, właściciela ziemskiego, redaktor M. Miereanu publikuje w tym numerze również tekst, choć krótki, o wkładzie Iliescu-Olta i jego administracji w rozwój kurortu.
Uważam, że oskarżenia te są bezpodstawne, gdyż jego zasługi są niezaprzeczalne, nawet jeśli nie wybudował żadnego nowego hotelu ani nie dokonał innych dużych inwestycji. Jednakże wydatki poniesione z własnej kieszeni na utrzymanie, wyposażenie i urządzenie ośrodka, łącznie z pensjami personelu administracyjnego i medycznego, nie były wcale nieistotne...
Nie będę powtarzał artykułu „Pan Alexandru Iliescu-Olt i administracja Slănica”, opublikowanego w innych wydaniach gazety i prezentowanego w odcinkach tego cyklu, ale podkreślę inny artykuł zatytułowany „Królowa Maria w Slatinie”, który skupia się na tym samym Iliescu-Olt, tym razem w jego roli filantropa, jednego z największych i najbardziej cenionych nie tylko tamtych czasów, ale i całej historii Rumunii. Z podtytułem „Pan Al. Iliescu-Olt, wiceprzewodniczący Izby Deputowanych, przekazuje na ręce M. S., kwota 10.000 XNUMX lei, darowizna przekazana na rzecz Towarzystwa Przyjaciół Niewidomych, pod patronatem M. W artykule mowa jest o jego aktach filantropijnych, w szczególności o ostatnim z nich, który miał miejsce w Slatinie na początku lipca 1916 r.: „Nasza Władczyni, Królowa Maria, była w Slatinie w poniedziałek 5 lipca, aby rozdać pomoc z królewskiego daru. Przy tej okazji znany filantrop Al. Iliescu-Olt przyczynił się do złagodzenia cierpienia biednych, przekazując władcy kwotę 10.000 XNUMX lei. Jestem mile zaskoczony godnym podziwu gestem pana Ala. Iliescu, władca złożył mu serdeczne gratulacje i zwróciwszy się do marszałka Pałacu Królewskiego (stanowisko zajmowane przez Henri Catargi w latach 1915-1920, prawnika, dyrektora Narodowego Banku Rumunii i ministra pełnomocnego Rumunii w Brukseli w latach 1920-1929, ur. a.), powiedział mu: `Voilà une action de soulagement, vraiment prodigieuse!` – ``Oto działanie ulgi (dziękczynienia, pocieszenia dla potrzebujących, n. a.), prawdziwie cudowne!` Czyn pana Iliescu był, rzecz jasna, bardzo szlachetny, co doskonale tłumaczy zdziwienie Władcy, który objechał cały kraj, stanął obok najbogatszych ludzi Oltenii, Wołoszczyzny i Mołdawii i, choć dał im przykład najpiękniejszej filantropii, nie spotkał ani jednej osoby, która mogłaby udowodnić hojność Iliescu-Olt. Władca miał rację, że był nieco zaskoczony, ale także zachwycony gestem Ala. Iliescu, ponieważ jest jedyną osobą na Wołoszczyźnie, która ze swojego majątku przekazała dotychczas ćwierć miliona lei na różne cele charytatywne i rozwój miast. (…) Jego czyny, zwłaszcza ten ostatni gest, który wzbudził podziw Władcy, mają pozostać niezatarte w duszach potrzebujących, tych nieszczęśników, za których Al. Iliescu potrafił być łagodnym i hojnym ojcem. Bojarzy w pozostałych częściach kraju mogliby wziąć przykład z takich filantropijnych aktów i się od nich uczyć. Władca przekazał tę informację panu Alowi. Iliescu-Olt poinformował, że natychmiast przekaże dar Stowarzyszeniu Przyjaciół Niewidomych. A oto pochwalne słowa M. Miereanu nie jest wiele, ani też przesadzona, jeśli weźmiemy pod uwagę ogromne darowizny, jakie właściciel ziemski przekazywał przez całe swoje życie. Jak wskazałem w odcinku nr. 60, zatytułowany „Slănic Moldova, 1913: Ośrodek wydzierżawiony wielkiemu właścicielowi ziemskiemu, przemysłowcowi, filantropowi i politykowi”, dla tych, którzy chcą dowiedzieć się o wszystkich dobrych rzeczach, które Alexandru Iliescu-Olt zrobił i przekazał, mogą to zrobić, czytając artykuł „Jak były wiceprezes Izby Deputowanych podzielił swój bajeczny majątek”. Bezprecedensowy gest w stronę żołnierzy I wojny światowej", materiał opublikowany przez Alinę Mitran 26. 11. 2018 r. na stronie internetowej „adevarul.ro” pod adresem https://adevarul.ro/stiri-locale/slatina/cum-si-a-impartit-un-fost-vicepresedinte-al-1906900.html. A na poparcie powyższych argumentów, zanim zdążycie przeczytać artykuł w „Adevărul”, wymieniłem dla Was niektóre z dobroczynnych działań Iliescu-Olta z wyżej wymienionego artykułu: „Zmarł w 1917 r. w Jassach (w odcinku 60 pokazałem, że nigdzie nie mogłem znaleźć daty urodzenia wyżej wymienionego), ciało właściciela ziemskiego zostało przewiezione, zgodnie z jego wolą testamentową, i ponownie pochowane w Slatinie 30 września 1924 r. Testament wielkiego filantropa, którego nazwiska nie znajdziemy nigdzie w Slatinie, pozostawiony jako wyraz szacunku (jedyna ulica nosząca dziś jego imię nazywa się `Tudor Vladimirescu`) liczy 24 strony. Większość swojego majątku pozostawił społeczności, choć nie zapomniał o swoich krewnych, przyjaciołach i oddanych sługach. Właściciel ziemski posiadał 10 majątków w miejscowościach Olt, Argeş, Vâlcea i Iaşi, obejmujących w sumie tysiące hektarów ziemi, grunty i nieruchomości w miejscowości Slatina w powiecie Olt oraz w miejscowości Govora w powiecie Vâlcea, a także udziały w prawie 20 spółkach bankowych, a także należności hipoteczne i gotówkę na rachunkach.
Ponieważ, jak sam powiedział, „przez ciągłą pracę, oszczędność i doskonałą uczciwość, z pomocą Boga, (...) udało mi się zgromadzić całkiem spory majątek”, postanowienia jego testamentu, którego uniwersalnym spadkobiercą całego majątku był Constantin IC Brătianu, „Dyrektor Kredytu Ziemi Wiejskiej, ze wszystkimi prawami przyznanymi mu przez prawo”, obejmowały, w skrócie, bez podawania kwot i ich odbiorców, następujące: „Pomoc dla biednych i pracujących dzieci oraz ulga dla mieszkańców wsi, bez podatku od wypasu, na zawsze; Ponad 500 hektarów rozdanych żołnierzom i wdowom wojennym; Sanatorium dla chorych na gruźlicę, `w jednym z powiatów: Râmnicu-Vâlcea, Olt lub Argeş`; Domy w Slatinie powrócą do `mojego krewnego, Armanda Călinescu, młodego człowieka, którego kocham, z zobowiązaniem, że po ukończeniu studiów przeprowadzi się i zamieszka w tych domach`. Późniejszy ważny polityk, Armand Călinescu, sprzedał domu, który kupił doktor Gheorghe Kitzulescu, kolejny filantrop miasta, z którego nazwiskiem związana jest historia Powiatowego Szpitala Ratunkowego w Slatinie. Filantrop życzył sobie również, aby po jego śmierci długi wszystkich chłopów w jego majątkach zostały na zawsze umorzone, ponieważ „wśród chłopów w moich majątkach zawsze żyłem w pełnym zrozumieniu i zawsze wspierałem ich potrzeby”. Filantrop chciał także, aby podczas jego pogrzebu, „zgodnie z tabelą sporządzoną przez ratusz (tutaj chodzi o tabelę, nie), 10.000 10.000 lei”, co jak na tamte czasy było ogromną sumą, zostało rozdane ubogim ze Slatiny. Świadomy, że może spotkać go koniec z dala od ukochanej Slatiny, polityk postanowił, że legatariusz będzie zobowiązany, aby „po zakończeniu tej strasznej wojny” szczątki zostały dostarczone do niego „zgodnie ze wszystkimi zwyczajami religijnymi miasta Slatiny, a pochówek odbędzie się w moim grobowcu na cmentarzu miasta Slatiny, gdzie chcę pozostać na wieczność”. Gdyby śmierć nastąpiła w Jassach, co zresztą się zdarzyło, z 5.000 5.000 lei, które postanowił rozdać ubogim, XNUMX XNUMX przeznaczono by na „ubogich w stolicy mojego kraju”, pozostawiając jedynie XNUMX XNUMX na pochówek w Slatinie”. I niech ktoś powie coś jeszcze...
Rzuciwszy okiem na „Listę gości kurortu, którzy przybyli między 2 a 11 lipca 1916 r.”, natrafiłem na nazwiska innych wybitnych osobistości:
– Doktor Grigoriu M. Cristea, zakwaterowany w willi „Pandrea”, gdzie miał również swój gabinet konsultacyjny, zgodnie z ogłoszeniem na trzeciej stronie gazety: „Dr Grigoriu M. Cristea, były internista klinik wiedeńskich, asystent w Pierwszej Klinice Chirurgicznej w szpitalu „Colțea”, profesor uniwersytecki, chirurg i matka (ginekolog, nn). Konsultacje: 2.00:4.00 – 22:42, w willi „Pandrea”. W przypadku Bukaresztu, tel. 90/XNUMX, ul. Cantacuzino, nr XNUMX”.
Profesor dr hab. Docent Grigoriu M. Cristea (ur. 1 sierpnia 1883 r. w Târgu-Ocna, powiat Bacău – zm. 2 stycznia 1951 r.?) był pierwszym profesorem ginekologii i położnictwa na Wydziale Lekarskim w Klużu. Organizator działalności naukowej i Szkoły Położnictwa i Ginekologii w Klużu, szkołę podstawową i średnią ukończył w Onești, następnie Wydział Lekarski w Wiedniu. Po ukończeniu studiów (1907) pracował tutaj do 1910 roku pod kierunkiem profesorów Schanty i Eiselberga, specjalistów w zakresie położnictwa i ginekologii, w stopniu asystenta. Po powrocie do kraju pracował w latach 1910–1913 jako asystent zastępczy w Instytucie Medycyny Operacyjnej na Wydziale Lekarskim w Bukareszcie pod kierunkiem profesora Demostene, a następnie jako pełnoprawny asystent w Pierwszej Klinice Chirurgicznej pod kierunkiem profesora Tomy Ionescu. W 1913 roku Wydział Lekarski w Bukareszcie przyznał mu tytuł docenta za pracę „Procedury sterylizacji rąk”. W październiku 1919 roku został mianowany profesorem zwyczajnym w Klinice Ginekologii i Położnictwa na Wydziale Lekarskim w Klużu. W ramach kliniki prowadził szeroką działalność organizacyjną, wydzielając oddział położniczy z oddziału ginekologicznego, który podzielił na „Ginekologię Operacyjną i Zachowawczą”, a także tworząc Oddział Septyczny, Pogotowie Ratunkowe z oddziałem stacjonarnym. W ramach Katedry Położnictwa utworzył Katedrę Noworodka, Pracownię Fizjoterapii, Laboratorium Kliniczne, Biobazę ze zwierzętami doświadczalnymi i Bibliotekę. Lekarz założył także szkołę położnictwa, szkołę opieki nad małymi dziećmi i ośrodek pośrednictwa pracy dla niań. Był dyrektorem generalnym klinik i dyrektorem Kliniki Ginekologiczno-Położniczej w Klużu. Pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego (1931-1932), a w latach 1932-1935 był jego prodziekanem. W 1920 roku założył Zjazd Położników i Ginekologów, który w 1923 roku przekształcił się w Towarzystwo Endokrynologii, Ginekologii i Położnictwa, wydające czasopismo „Endocrinology and Obstetrics”. W 1946 roku został przeniesiony do Bukaresztu, do Kliniki II w szpitalu „Colțea”, gdzie pracował do 1950 roku, a następnie do Kliniki III w szpitalu „Giulesti”.
Był autorem szeregu udoskonaleń techniki rozszerzonej histerektomii i plastyki pochwy po metodzie Shuberta-Kraskego (metoda „Schuberta-Grigoriu”), a także zapoczątkował leczenie wypadania macicy poprzez wstawienie macicy do pochewki mięśnia prostego macicy (metoda „Cristea Grigoriu”). Jako technik chirurgiczny wynalazł procedury chirurgiczne, które noszą jego imię. Został odznaczony medalem Labor Reward, klasa. I. Opublikowane prace (wybrane): „Pomoc przy porodzie i noworodku (Książka położnych)”; "Leczenie położnicze. Elementy ginekologii"; „Kurs Anatomii”. (Źródło: tekst podsumowania, dostosowany i poprawiony na podstawie artykułu „Pamięć i wiedza lokalna: Grigoriu, Cristea, witryna internetowa biblioteki okręgu Cluj, „bjc.ro”, dostępnego pod adresem https://www.bjc.ro/wiki/index.php/Grigoriu%2C_Cristea);
– Radu D. Rosetti, przebywający w Hotelu „Cerbu” (1874–1964), poeta, dramaturg, epigramatyk, pamiętnikarz, tłumacz i publicysta, syn Eftalii (Natalia) (z domu Gheorghiu) oraz publicysty i dramaturga Dimitrie R. Rosettiego. Małżeństwo dwojga wkrótce się rozpadło, a dziecko powierzono babci ze strony matki. Aby móc studiować na uniwersytecie, uzyskał dyplom licencjata w Brukseli, gdzie studiował również filozofię. W 1897 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa w Bukareszcie i w 1900 r. uzyskał dyplom na podstawie pracy dyplomowej „Przestępstwa prasowe w naszym ustawodawstwie”. Ukończył również, z wyróżnieniem, Konserwatorium w Bukareszcie (1895). Przez 6 lat pracował w sądzie okręgowym jako tragarz w Trybunale Ilfovskim (tutaj chodziło o urzędnika odpowiedzialnego za wykonywanie wyroków sędziowskich, por. Dex, na), zastępca w Brăile, zastępca w Konstancy, prokurator i sędzia syndykalny w Ploeszti. Od 1900 r. przez okres 10 lat był członkiem Rady Dyscyplinarnej i wicedziekanem Izby Adwokackiej w Ilfowie, a w latach 933–1934 dziekanem. Brał udział w I wojnie światowej, awansując do stopnia kapitana w pułku artylerii konnej, był także redaktorem gazety „Romania” w Wielkiej Kwaterze Głównej w Jassach. Debiutował w czasopiśmie „Duminica” (1890), pisząc wiersze po śmierci swojej babci. Do pierwszej książki, „Wiersze” (1890), przedmowę napisał Constantin Miile, który zatrudnił go jako korektora w „Adevărul”. Niedługo potem wydał zbiór wierszy i prozy „Jesienne liście” (1892). Publikował wiersze, prozę i tłumaczenia w czasopiśmie „Vieaţa” (1894), wspieranym przez Ala. Włahuta; dzięki niemu poznał IL Caragiale, Barbu Delavranceę, Nicolae Grigorescu. Na początku jego kariery literackiej widoczna jest skłonność Rosettiego do walecznej poezji i anegdotycznego gatunku fraszek, konkurujących z Cincinat Pavelescu: „Epigramy” (1894), „Din inimă” (1895), „Prăză și epigrams” (1896), „Sincere” (1897), „Duioase” (1897). Jako dramatopisarz napisał trzyaktowy dramat „O lecţie” (1899), który wszedł do repertuaru Narodowego Teatru w Bukareszcie (sezon 1898–1899), komedię „Păcate” (1901) i, niespodziewanie, religijny dramat wierszowany „Isus”, którego fragment pojawia się w „Noua revistă română” (1910). Jednakże najbardziej trwałą częścią twórczości D. Rosettiego, która zresztą od samego początku zapewniła mu popularność, była jego proza ​​podróżnicza: „Wenecja” (1893), „Z najdalszego krańca świata” (1903), „Za granicami” (1908), „Z Egiptu” (1909), „Na krańcu ziemi” (1910), „Hai-hui” (1924), „Migawki turystyczne” (1939), wszystkie opatrzone podtytułem „Notatki z podróży”. Współpracował z wieloma wydawnictwami, do których podpisywał także tytuły: Ivan, Vladimir, Wladimir, Laura, Max-Junior. Jest członkiem założycielem Rumuńskiego Stowarzyszenia Pisarzy, piastuje różne stanowiska, od cenzora po członka komitetu zarządzającego. D. Rosetti tłumaczył również wiersze licznych autorów zagranicznych i transponował fragmenty prozy Guya de Maupassanta, z powieści „Robinson Crusoe” Daniela Defoe i „Podróże Guliwera” Jonathana Swifta.
(Źródło: tekst podsumowania, dostosowany i poprawiony na podstawie strony internetowej „Jurnalul de Drajna” pod adresem https://jurnaluldedrajna.ro/radu-d-rosetti-poet-prozator-traducator-si-dramaturg/);
–Dr. Ion C. Moscu, przebywający w hotelu „Racoviță” (1875-1937), jedna z czołowych osobistości epoki, pierwszy rumuński lekarz specjalizujący się w Paryżu, lekarz patriarchy Rumunii i Domu Królewskiego. Zbudował okazałą willę w Bukareszcie, na ziemi zakupionej od rodziny Catargi, przy ulicy CA Rosetti nr 19. 1920 w Bukareszcie. Zbudowany w 20 roku budynek ma 15 pokoi i 2010 łazienek. Plany architektoniczne willi wykonał architekt Gh. Simotta naszkicował wspaniałą budowlę w stylu neorumuńskim, z wpływami sztuki dekoracyjnej Art Deco, Bałkanów i Bizancjum. Budynek doktora Moscu przekształcono w „Scala Boutique Hotel”, otwarty w XNUMX r. po gruntownym procesie renowacji, modernizacji i renowacji, który trwał około trzech lat.
Doktor Moscu opublikował wiele specjalistycznych prac naukowych, w tym: „Wkład w chirurgiczne leczenie retrodewiacji macicy (zawieszenie przez więzadła obłe). Rozprawa doktorska z medycyny i chirurgii. Przedstawiona i obroniona 12 czerwca 1903 r. przez IC Moscu, stażystę w szpitalu Brancove, Inst. of Graphic Arts „Eminescu”), 1903 r., Wydział Lekarski w Bukareszcie”; „Leczenie moczopędne preparatem Căciulata w przypadku kilku chorób układu moczowego, autorstwa dr. Iona Moscu, lekarza oddziału konsultacyjnego chorób układu moczowo-płciowego w szpitalu Brâncovenesc”, Bukareszt, Typ. Modernă ,,Cultura”), 1911); ,,Racjonalne leczenie ostrego zapalenia cewki moczowej gonokokowej. Przez doktora Iona Moscu, lekarza konsultacji genitalno-moczowych szpitala Brancovenesc. Przedstawione na Towarzystwie Urologicznym w Paryżu w 1910 r. i na Kole Studiów Genitalno-Moczowych w Bukareszcie”, Typ. Nowoczesna „Kultura”, Społeczeństwo zbiorowe, 1911; „Racjonalne leczenie ostrego zapalenia cewki moczowej gonokokowego. Autor: dr Ion Moscu, lekarz konsultacji układu moczowo-płciowego w szpitalu Brâncovenesc. Przedstawione na Urology Association w Paryżu w 1910 r. i na Genitourinary Studies Circle w Bukareszcie”, Type. Nowoczesna „Kultura”, Społeczeństwo zbiorowe, 1911 r. (Źródło: strona internetowa „Scala Boutique Hotel” pod adresem https://scalaboutiquehotel.ro/ro/about-us/history/; strona internetowa Narodowej Bibliografii Retrospektywnej Narodowego Instytutu Badań i Rozwoju Informatyki ICI Bukareszt i Rumuńskiej Akademii pod adresem https://old.biblacad.ro/bnr/brmautori.php?aut=m&page=1820&&limit=20)
– Dr Victor Anastasiu, przebywający w hotelu „Puff” (1886-1972), pierwszy na świecie lekarz pilot wojskowy, pionier rumuńskiej psychofizjologii, członek kilku międzynarodowych towarzystw lotniczych w Paryżu i Genewie, ekspert techniczny Ligi Narodów, w 1929 r. Obecnie Narodowy Instytut Medycyny Lotniczej i Kosmicznej w Bukareszcie nosi imię „Lekarz ogólny lotnik Victor Anastasiu”. W 1920 roku założył Centrum Medycyny Lotniczej, jedno z pierwszych tego typu ośrodków na świecie. Prowadzone tu badania pozwoliły Anastasiu wnieść znaczący wkład w rozwój medycyny lotniczej. Doświadczył zachowań lotników zarówno na ziemi, jak i w czasie lotu. Badanie zachowań pilotów podczas lotów było światową premierą, a aspekt ten został uznany na Międzynarodowym Kongresie Żeglugi Powietrznej w Paryżu w 1921 r. przez Ch. Bogaty. Wśród opublikowanych dzieł znajdują się: „Latający człowiek”. „Badania medyczno-lotnicze” (1921); „Ciśnienie krwi u lotników – komunikat wygłoszony na Międzynarodowym Kongresie Lotniczym w Brukseli” (1925); „Wkład w badania ciśnienia krwi u lotników – Komunikat wygłoszony na Międzynarodowym Kongresie Lotniczym w Rzymie” (1927).
(Źródło: strona internetowa „enciclopediaromaniei.ro”, pod adresem https://enciclopediaromaniei.ro/wiki/Victor_Anastasiu);
– Profesor uniwersytecki Constantin Climescu, zakwaterowany w willi Epitropiei, św. Spiridon” (1844-1926), urodzony w Bacău, który w czasie publikacji gazety był opiekunem „św. Szpital Domowy „Spiridon” w Jassach, „jeden z najbardziej energicznych, utalentowanych i kochanych strażników Domu „Św. Spiridon, jak pokazuje gazeta Slănicean. Studia: Akademia Mihăileană w Jassach; Wydział Nauk Ścisłych Uniwersytetu w Jassach; École Normale Supérieure w Paryżu (studiuje fizykę i matematykę); Sorbona (dyplom w zakresie matematyki specjalnej, 1870). Po powrocie do kraju, 22 września 1871 r., został mianowany profesorem w Katedrze Geometrii Analitycznej i Trygonometrii Sferycznej Wydziału Nauk Ścisłych Uniwersytetu w Jassach. Pełnił tę funkcję aż do przejścia na emeryturę 1 kwietnia 1909 r. Pełnił kilka funkcji administracyjnych na uniwersytecie: był dziekanem Wydziału Nauk Ścisłych i rektorem przez kilka kadencji (1901-1907). Równocześnie, w latach 1884–1898, był profesorem w Wyższej Szkole Normalnej w Jassach. Podczas 38 lat działalności dydaktycznej dał regionowi mołdawskiemu setki nauczycieli matematyki, którzy nauczali korzystając z podręczników opracowanych przez ich mistrza. W 1883 roku założył wspólnie z matematykiem Nicolae Culianu czasopismo popularyzujące naukę i kulturę matematyczną „Recreatii știenție”, w którym opublikował liczne artykuły. Czasopismo ukazywało się co miesiąc do grudnia 1888 roku. Był także członkiem rady redakcyjnej „Gazety Matematycznej”, w której publikował artykuły dotyczące historii matematyki. Po przeprowadzeniu badań archiwalnych odkrył w Jassach grecki manuskrypt arytmetyczny pochodzący z początku XIX wieku. W 1921 roku opublikował dzieło „Stary rękopis matematyczny”. 31 marca 1892 r. został wybrany członkiem korespondentem Rumuńskiej Akademii. Był to pierwszy człowiek pochodzący z Bacău posiadający tytuł naukowy, a także ostatni wybrany członek wysokiego forum naukowego w XIX wieku.
Angażował się także w życie polityczne, będąc wybieranym na posła w 1876 r. oraz senatora w 1884, 1888, 1895 i 1901 r. Wiele z jego propozycji przegłosowanych w Senacie obowiązywało aż do II wojny światowej. W 1921 roku pełnił również funkcję burmistrza Jassów.
Opublikowane prace, wybrane: „Algebra, do użytku kandydatów na studia licencjackie oraz uczniów gimnazjów i liceów, pod redakcją Constantina Climescu, byłego ucznia École Normale Supérieure w Paryżu”; „Licencjonowany profesor nauk matematycznych i fizycznych na Uniwersytecie w Jassach”, Typ. Związek Robotników Rumuńskich, 1872; „Kurs arytmetyki racjonalnej dla uczniów szkół średnich, autorstwa Constantina Climescu, byłego studenta École Normale Supérieure w Paryżu, absolwenta nauk matematyczno-fizycznych na Wydziale Nauk Ścisłych w Paryżu, profesora na Wydziale Nauk Ścisłych w Jassach”, Bukareszt (Stab. Grafic IV Socecu), 1890; „Rational arithmetic, autorstwa Constantina Climescu. Członek korespondencyjny Rumuńskiej Akademii”, wyd. Poprawiono. Jassy, ​​Wydawnictwo. i pisz. „H. Goldner” 1896; „Kurs nauk matematycznych dla szkół ponadgimnazjalnych”; „Kurs geometrii analitycznej prowadzony na Wydziale Nauk Ścisłych w Jassach przez Constantina Climescu, profesora na Wydziale Nauk Ścisłych w Jassach.” Członek korespondencyjny Akademii Rumuńskiej, część I. Przekroje stożkowe”, Iaşi (typ.,,H. Goldner”), 1898; „Elementarna geometria dla uczniów szkół średnich i kandydatów na egzamin maturalny autorstwa Constantina Climescu”, Bukareszt (Zakład Graficzny IV Socecu), 1890; To samo, dla uczniów szkół średnich, wyd. II. Jassy, ​​Edycja. Tipo-Litografiei „H. Goldner”, 1895.
(Źródło: Tekst dostosowany i zaktualizowany, strona internetowa Biblioteki Powiatowej „Costache Sturdza” w Bacău, https://www.bjbacau.ro/2020/11/30/constantin-climescu/)
zdjęcia 1:Radu D Rosetti: Strona internetowa „galeriaportretelor.ro” pod adresem https://galeriaportretelor.ro/item/radu-d-rosetti/. Data wykonania zdjęcia: 1933, Fotograf/Artysta:
Warsztat / Wydawnictwo: -, Źródło zdjęcia: Biblioteka zdjęć Narodowego Muzeum Historii Rumunii (MNIR), Właściciel: MNIR
zdjęcia 2:Radu D. Rosetti, wiersz „Tylko jeden”: strona internetowa „Świat sławnych wierszy”, pod adresem https://www.facebook.com/groups/LumeaPoeziilorCelebre/posts/3069303859917605/
Zdjęcie 3, 4, 5, 6, 7:Strona internetowa „Scala Boutique Hotel” pod adresem https://scalaboutiquehotel.ro/ro/
Zdjęcie 8: Victor Anastasiu, strona internetowa rumuńskiego czasopisma sił powietrznych „Cer Senin”, pod adresem https://www.facebook.com/roafcersenin/photos/victor-anastasiu-un-medic-genial-devotat-meseriei-de-pilotmartie-1916-a-fost-bre/490637887798172/?_rdr
Zdjęcie 9: Constantin Climescu: strona internetowa Wikipedia.ro, pod adresem https://ro.wikipedia.org/wiki/Constantin_Climescu#/media/Fi%C8%99ier:Constantin_Climescu1.jpg, pobrano z tomu Gh. Platon, V. Cristian (red. Koordynator), „Historia Uniwersytetu w Jassach”, wyd. „Junimea”, Jassy, ​​1985, załączniki.
zdjęcia 10: Slănic-Moldova, stare zdjęcia, ze zbiorów inż. Mihai Ceuca, Bacau
Projekt zainicjowała i zrealizowała Powiatowa Służba Publiczna ds. Promocji Turystyki i Koordynacji Działań Ratownictwa Górskiego Bacău (SPJPTCAS) przy wsparciu Centralnej Biblioteki Uniwersyteckiej im. Mihaia Eminescu w Jassach (BCU Iași), Centralnej Biblioteki Uniwersyteckiej im. Luciana Blagi w Klużu (BCU Cluj) oraz gazety „Dețeptarea”.
Źródło: BCU Iasi, BCU Cluj
Zdjęcie Stare obrazy Slănic-Moldova: Kolekcja ang. Mihai Ceuca, Bacau. Dzięki jego panowaniu, znaczną część archiwalnych fotografii publikowanych w numerach niniejszego wydawnictwa można znaleźć także w prezentowanych odcinkach, do których dodawane są inne..
ROSZCZENIA: Prawa autorskie do publikacji tych tekstów przysługują SPJPTCAS Bacău za pośrednictwem Romulusa-Dana Busnei, za zgodą BCU Iași i BCU Cluj. Zgodnie z „Ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych” wszelkie materiały zawarte w tej serii nie mogą być powielane w całości ani w części bez uprzedniej pisemnej zgody; Adaptacja, adnotacje i dodatki do wszystkich wydań tej wyjątkowej i oryginalnej gazety mają na celu uzupełnienie i wyjaśnienie wielu informacji i aspektów codziennego życia w kurorcie, a także osobowości tamtych czasów, które nie zostały w pełni przedstawione na łamach gazety, właśnie dlatego, że były wówczas znane światu, zwłaszcza tym z regionu Mołdawii, skąd pochodziła większość gości kurortu.
(To nastąpi)